maandag, mei 22, 2006
Huancarani
Hey hey!
gisteren cinema gedaan op de Plaza de Armas van Qosqo. Dat is hier echt onwaarschijnlijk gezellig! Het is namelijk meer een café met 2 verdiepjes waar dan sofa's zijn gezet. Je kiest zelf welke film ze spelen (vrij recente zelfs), en het enige dat je moet betalen is iets om te eten of te drinken. Uiteraard hoor je soms flarden van de film die op de benedenverdieping wordt gespeeld maar who cares. We zaten daar met zo'n 10 man in de zaal, naar Memoires of a Geisha te kijken, die ik trouwens al gezien had in België, maar is te mooi om geen tweede keer te zien.
De Da Vinci Code spelen ze hier nog niet, enkel in de grote cinema's, en dan moet je zeker een week op voorhand kaarten reserveren want is immens populair! Misschien toch maar wachten tot ik terug ben en de stroom addicts wat is afgenomen...
Ben dan vandaag ook naar Huancarani geweest, dat is een comunidad op 2 uur rijden van Qosqo en op 3850 m hoogte. De rit naar daar is hels... na 20 min ga je van de weg af en kom je op een zandweggetje terecht, dat alsmaar smaller en stijler wordt, af en toe moet je een klein riviertje door met de (vrij grote) bus en dan die afgrond langs één kant... ik ben niet de enige die gezweet heeft op de bus. Was zo blij dat we boven waren, en nadien terug beneden! Het uitzicht is ronduit prachtig, hoe hoger je gaat, hoe ongerepter, de bergen die wat in de mist hangen, rivieren, zou het voor geen geld ter wereld willen missen! Zijn trouwens een stukje door Manu gereden, een nationaal park, een uitloper van het Amazonegebied! Mooi, mooi!
Het dorpje zelf was heel gezellig, was er marktdag vandaag, dus er was wel wat leven! Wel frisjes in het begin, al een geluk had ik mijn nieuwe muts mee, die lekker tot over mijn oren komt! Eens het opgewarmd is, kan je dan alles beginnen uitspelen want dan is het er warm voor dood te gaan! Zeker als je dan nog begint te spelen met de kindjes daar, tikkertjes, kringspelletjes, pff... mijn conditie is er hier wel op vooruit gegaan! Moet er gebruik van maken eens ik terug ben, want normaal gezien ben je wel fitter als je een periode op zo'n hoogte hebt gezeten!
Hebben gespeeld met de kindjes, laten tekenen en kleuren om hun motoriek te verfijnen en taalspelletjes gedaan! Daarnaast is er ook zoiets wat "auto estima" noemt, denk dat je het vertaalt als zelfvertrouwen of zoiets! De chicos hebben daar immers een groot gebrek aan. Thuis wordt hen alleen op hun slechte kanten gewezen, zijn heel vaak het slachtoffer van huiselijk geweld en ook op ecnomisch en sociaal vlak staat de indianenbevolking in een negatief daglicht. De chicos hebben dus een zeer laag zelfbeeld, zowel over hun persoonlijkheid als over hun identiteit. Daarom leren de educadores hen het volgende: Hou een spiegel voor en zeg dingen zoals 'ik ben mooi', 'ik ben slim', ... aangezien dit zou helpen om zich beter te voelen. En het is zeer merkwaardig, maar sommige kinderen kunnen dit gewoon niet! Ofwel kijken ze in de spiegel en zeggen ze niets, ofwel zeggen ze iets maar kijken ze niet in de spiegel! Toch blijkt dat er al heel wat vorderingen gemaakt zijn, wat uiteraard wel goed nieuws is!
Seffens ga ik toch maar mijn bedje opzoeken, vanmorgen om 5u10 opgestaan en moet morgen immers ook al om 5u op... om naar Machu Picchu te gaan! Zie het volledig zitten! Hopelijk vallen de andere toeristen in mijn groepje wat mee... een aantal toffe backpackers en geen stomme Duitsers of Amerikanen! :-p
Heel veel dikke kussen en knuffels, Vita
gisteren cinema gedaan op de Plaza de Armas van Qosqo. Dat is hier echt onwaarschijnlijk gezellig! Het is namelijk meer een café met 2 verdiepjes waar dan sofa's zijn gezet. Je kiest zelf welke film ze spelen (vrij recente zelfs), en het enige dat je moet betalen is iets om te eten of te drinken. Uiteraard hoor je soms flarden van de film die op de benedenverdieping wordt gespeeld maar who cares. We zaten daar met zo'n 10 man in de zaal, naar Memoires of a Geisha te kijken, die ik trouwens al gezien had in België, maar is te mooi om geen tweede keer te zien.
De Da Vinci Code spelen ze hier nog niet, enkel in de grote cinema's, en dan moet je zeker een week op voorhand kaarten reserveren want is immens populair! Misschien toch maar wachten tot ik terug ben en de stroom addicts wat is afgenomen...
Ben dan vandaag ook naar Huancarani geweest, dat is een comunidad op 2 uur rijden van Qosqo en op 3850 m hoogte. De rit naar daar is hels... na 20 min ga je van de weg af en kom je op een zandweggetje terecht, dat alsmaar smaller en stijler wordt, af en toe moet je een klein riviertje door met de (vrij grote) bus en dan die afgrond langs één kant... ik ben niet de enige die gezweet heeft op de bus. Was zo blij dat we boven waren, en nadien terug beneden! Het uitzicht is ronduit prachtig, hoe hoger je gaat, hoe ongerepter, de bergen die wat in de mist hangen, rivieren, zou het voor geen geld ter wereld willen missen! Zijn trouwens een stukje door Manu gereden, een nationaal park, een uitloper van het Amazonegebied! Mooi, mooi!
Het dorpje zelf was heel gezellig, was er marktdag vandaag, dus er was wel wat leven! Wel frisjes in het begin, al een geluk had ik mijn nieuwe muts mee, die lekker tot over mijn oren komt! Eens het opgewarmd is, kan je dan alles beginnen uitspelen want dan is het er warm voor dood te gaan! Zeker als je dan nog begint te spelen met de kindjes daar, tikkertjes, kringspelletjes, pff... mijn conditie is er hier wel op vooruit gegaan! Moet er gebruik van maken eens ik terug ben, want normaal gezien ben je wel fitter als je een periode op zo'n hoogte hebt gezeten!
Hebben gespeeld met de kindjes, laten tekenen en kleuren om hun motoriek te verfijnen en taalspelletjes gedaan! Daarnaast is er ook zoiets wat "auto estima" noemt, denk dat je het vertaalt als zelfvertrouwen of zoiets! De chicos hebben daar immers een groot gebrek aan. Thuis wordt hen alleen op hun slechte kanten gewezen, zijn heel vaak het slachtoffer van huiselijk geweld en ook op ecnomisch en sociaal vlak staat de indianenbevolking in een negatief daglicht. De chicos hebben dus een zeer laag zelfbeeld, zowel over hun persoonlijkheid als over hun identiteit. Daarom leren de educadores hen het volgende: Hou een spiegel voor en zeg dingen zoals 'ik ben mooi', 'ik ben slim', ... aangezien dit zou helpen om zich beter te voelen. En het is zeer merkwaardig, maar sommige kinderen kunnen dit gewoon niet! Ofwel kijken ze in de spiegel en zeggen ze niets, ofwel zeggen ze iets maar kijken ze niet in de spiegel! Toch blijkt dat er al heel wat vorderingen gemaakt zijn, wat uiteraard wel goed nieuws is!
Seffens ga ik toch maar mijn bedje opzoeken, vanmorgen om 5u10 opgestaan en moet morgen immers ook al om 5u op... om naar Machu Picchu te gaan! Zie het volledig zitten! Hopelijk vallen de andere toeristen in mijn groepje wat mee... een aantal toffe backpackers en geen stomme Duitsers of Amerikanen! :-p
Heel veel dikke kussen en knuffels, Vita
# posted by Evi @ 5/22/2006 01:10:00 a.m. 
